Een reünie met haar oud klasgenoten in Praag. Voor Anina Hartog uit Middelburg was het een mooie reden om terug te keren naar de stad waar ze vandaan komt. Maar op de eerste dag van haar verblijf ging het mis. Ze viel van een trap in het appartementencomplex waar ze verbleef. In een reflex greep ze zich vast aan een metalen bouwrek. Daarbij werd de top van haar wijsvinger bijna afgesneden.
Ze werd met de ambulance naar een ziekenhuis gebracht en daar hechtte een plastisch chirurg de vingertop weer vast. “Hij vertelde dat het er goed uitzag en dat de zenuw waarschijnlijk gespaard was gebleven. Dat gaf hoop dat het goed zou kunnen komen.”
Eenmaal thuis liet Anina haar vinger controleren door de huisarts. Al snel bleek dat het herstel toch niet zo goed verliep als ze had gehoopt. “Mijn vinger werd steeds donkerder. Eerst dacht ik dat het opgedroogd bloed was, maar dat bleek niet zo te zijn.”
Ze werd doorverwezen naar de plastisch chirurg in het ziekenhuis in Goes. Daar hoorde ze dat er waarschijnlijk een huidtransplantatie nodig was. “Omdat de huid aan het afsterven was, zouden ze ergens anders een reep huid weghalen om op mijn vinger te transplanteren. Ook zou er een zenuw verlegd moeten worden.”
Voordat die operatie kon plaatsvinden, werd Anina doorverwezen naar het Medisch Centrum voor Hyperbare Zuurstoftherapie (MCHZ). De behandeling die hier wordt gegeven kan de genezing van beschadigd weefsel ondersteunen. “Ik was toch al in het ziekenhuis, dus ik ben er gelijk naartoe gelopen. Ik kon meteen terecht bij de arts voor een intakegesprek.”
‘Ik kon meteen aansluiten’
Anina had geen idee hoe de behandeling eruit zag. “Ik dacht eigenlijk dat ik mijn hand in een bak met zuurstof moest houden. Ik had geen idee hoe het echt werkte.” Maar de arts legde uit wat ze kon verwachten en nog diezelfde dag mocht ze starten met de behandeling.
“Tien minuten na het gesprek met de arts, ging er een nieuwe groep de behandelkamer in. Ik kon meteen aansluiten. Voor mij was dat wel gunstig, want daardoor had ik geen tijd om mezelf druk te maken.” De eerste periode was intensief: twee keer per dag een behandeling, ook in het eerste weekend. “Mijn leven bestond uit eten, slapen en hyperbare zuurstoftherapie in Goes.”
Maar wat haar vooral is bijgebleven, is de zorg van het personeel. “Ze waren zo zorgzaam, attent en begripvol. Dat vond ik echt bijzonder. Ze hielden alles goed in de gaten en namen echt de tijd voor iedereen. Dat heb ik enorm gewaardeerd.”
Geen transplantatie nodig
Tijdens de behandelingen bleef de plastisch chirurg haar volgen. Uiteindelijk liet de afgestorven huid los. “Er zat nieuwe roze huid onder. Wel met littekenweefsel, maar het zag er goed uit.” Dat betekende dat de geplande huidtransplantatie niet meer nodig was. “Dat was een enorme opluchting.”
Na de zuurstoftherapie volgde er een periode van revalidatie bij een hand- en polscentrum om de kracht en beweeglijkheid van haar hand terug te krijgen. Inmiddels kan Anina haar vinger weer goed gebruiken. “Het gevoel komt langzaam terug. Dat kan nog een tijd duren, maar ik kan er alweer bijna alles mee doen. Zelfs typen gaat weer goed.”
Als ze terugkijkt op het traject overheerst vooral dankbaarheid. “De zuurstoftherapie heeft zeker geholpen. Maar wat mij ook is bijgebleven, is hoe betrokken en vriendelijk iedereen daar is. Dat maakt zo’n behandeling een stuk makkelijker. Ik ben zo blij dat ik deze kans heb gekregen. Pas als je zoiets meemaakt, weet je écht hoe vaak je die wijsvinger gebruikt.”
Als ze terugkijkt op het traject overheerst vooral dankbaarheid. “De zuurstoftherapie heeft zeker geholpen. Maar wat mij ook is bijgebleven, is hoe betrokken en vriendelijk iedereen daar is. Dat maakt zo’n behandeling een stuk makkelijker. Ik ben zo blij dat ik deze kans heb gekregen. Pas als je zoiets meemaakt, weet je écht hoe vaak je die wijsvinger gebruikt.”