Drie jaar geleden kreeg Maurice de Groof uit Nieuw-Vossemeer de diagnose chondrosarcoom, een zeldzame vorm van botkanker in zijn bekken. Na vijfentwintig bestralingen waren de tumoren geslonken. Een enorme opluchting, maar maanden na de bestraling kreeg hij pijn in zijn been. De klachten werden steeds erger, waardoor hij bijna niet meer kon lopen en afhankelijk werd van een rolstoel. Tot zijn vrouw las dat pijnklachten na bestraling kunnen verminderen met hyperbare zuurstoftherapie.
Maurice was altijd in de weer met klusprojecten of op pad met zijn camper. “Ik had een campertje waar ik van alles aan had geknutseld. Daar heb ik prachtige rondreizen mee gemaakt door Schotland en Zweden.”
Als hij bezig was, mopperde hij wel eens over pijn in zijn heup. Slijtage, dacht hij zelf. De werkelijke diagnose sloeg dan ook in als een bom. “De tumoren zaten door heel mijn bekken, dus ze konden niet opereren. Er werd volop ingezet op bestralingen.” De opluchting was groot toen bleek dat de behandeling succesvol was: na vijfentwintig bestralingen waren de tumoren geslonken. Toch knapte Maurice niet op.
Na de bestralingen
“De bestralingen waren al een poos achter de rug, toen ik pijn kreeg in mijn been. Het werd steeds erger. Mijn beenspieren voelden aan als stalen stangen en ik kreeg vreselijke krampen. Op den duur kon ik bijna niet meer lopen en kwam ik in een rolstoel. In bed lag ik met kussens onder mijn benen en nog sliep ik amper. Ik zat het grootste deel van de dag in mijn stoel en had continu kramp. Ik zag het allemaal niet meer zitten.”
Zware pijnmedicatie in combinatie met behandelingen van de fysiotherapeut, gaf enige verlichting. Maurice en zijn vrouw besloten daarom toch nog een mooie reis te maken. De oude camper werd ingeruild voor een model waar de scootmobiel in paste en ze vertrokken naar Zweden.
De pijn werd steeds erger
“Toen we daar eenmaal waren, bleek het toch wel behelpen met een scootmobiel. Als we de natuur introkken, konden we regelmatig niet verder. Tijdens die reis had ik geen fysiotherapie en werd de pijn alleen maar erger.”
Zijn vrouw ging op zoek naar een behandeling die de pijn kon verlichten. Ze las iets over hyperbare zuurstoftherapie. “We bespraken het met zijn behandelend arts in Antwerpen, maar die kende de therapie niet. De huisarts had er wel eens iets over gelezen, maar stelde zich terughoudend op. Nu we meer over deze behandeling weten, vinden we dat bijzonder. Het is geen alternatieve geneeswijze, maar een medische behandeling die al heel lang bestaat en wordt vergoed vanuit de basisverzekering.”
De keuze was snel gemaakt
Na een telefoontje met het Medisch Centrum voor Hyperbare Zuurstoftherapie in Goes, kon Maurice al snel terecht. “Ik kwam daar op twee krukken binnenstrompelen”, herinnert hij zich. “De arts heeft me onderzocht en de MRI-beelden bekeken. Hij was voorzichtig en temperde onze verwachtingen, maar hij liet ook weten dat er een goede kans was dat de pijn zou verminderen door hyperbare zuurstoftherapie. Toen was de keuze snel gemaakt. Dit wilde ik proberen.”
De eerste behandelingen omschrijft Maurice als zwaar. “De behandeling zelf doet geen pijn. Je zit op een stoel en ademt honderd procent zuurstof in via een masker. Daar voel je niets van. Omdat de druk in de tank wordt opgebouwd, hebben sommige mensen last van hun oren, maar dat was bij mij geen probleem. Het moeilijke was het stilzitten. Dan kreeg ik zoveel kramp in mijn been.”
Het verplegend personeel deed er alles aan om de behandeling zo comfortabel mogelijk te maken. “Ze begonnen met extra kussens in mijn stoel. Toen dat niet voldoende hielp, boden ze me een plaats bij de deur aan. Daardoor kon ik tijdens de behandeling even naar de tussenruimte om te bewegen, zonder dat het storend was voor de andere patiënten. Dat hielp enorm. Alle lof voor de arts en het verplegend personeel. De zorg en aandacht die ze gaven, hun inlevingsvermogen en hun alertheid op veiligheid en comfort: niets was ze te veel.”
Het keerpunt
Na enkele weken begon Maurice verschil te merken. “Na een week of drie kon ik ineens langer blijven zitten tijdens de behandeling. Nog een week later had ik de kussens niet meer nodig en merkte ik dat ik beter kon lopen. En nu? De pijn in mijn been is weg. Echt helemaal verdwenen. Ik loop nog op een kruk omdat de fysiotherapeut me dat heeft geadviseerd, maar ik lóóp weer. Ik doe iedere dag oefeningen om mijn spieren op te bouwen. Ongelooflijk. Toen ik zoveel pijn had en de hele dag niets anders kon dan in mijn stoel zitten, leek het leven uitzichtloos. Nu heb ik er weer zin in. We gaan terug naar Zweden en dit keer ga ik de natuur in. Op eigen benen.”
